Οι αλληλεπιδράσεις του ναρκισσιστικού/οριακού ζευγαριού περιγράφονται ως «χορός», μια χορογραφία από κινήσεις που περιλαμβάνει πρωτόγονες άμυνες και συμπεριφορές απώθησης που επαναλαμβάνονται χωρίς ποτέ να δίνουν λύση σε συγκρούσεις. Εξαιτίας αυτών των πρωτόγονων αμυνών όπως είναι η σχάση, η προβολική ταύτιση και ο μαγικός τρόπος σκέψης, οι ναρκισσιστικοί/οριακοί σύντροφοι δεν μαθαίνουν από την εμπειρία τους, αντιθέτως επαναλαμβάνουν επώδυνες συμπεριφορές. Από τη μια επιθυμούν μια οικεία σχέση αγάπης και από την άλλη υπάρχουν ασυνείδητες δυνάμεις που τους αναγκάζουν να καταστρέψουν ή να υπονομεύσουν τον οικείο δεσμό αγάπης.

          Οδηγημένο από την ανάγκη να είναι επιθυμητό και αποδεκτό, το ναρκισσιστικό άτομο φοβάται μη χάσει την ιδιαιτερότητά του και πληγώνεται εύκολα όταν αυτό δεν μπορεί να το καθρεφτίσει. Ψάχνει να βρει κάποιον να επιβεβαιώσει ή να δικαιολογήσει τη διαστρεβλωμένη συμπεριφορά του. Από την άλλη οι οριακοί αισθάνονται περιθωριακοί, άνευ αξίας και κενοί.

       Στην ναρκισσιστική οργάνωση προσωπικότητας, οι κινήσεις του χορού περιλαμβάνουν τα κύρια χαρακτηριστικά της ιδιαιτερότητας, τελειομανίας, λατρείας και της υπερβάλλουσας φαντασίας και συνοδεύονται από άμυνες όπως η εξιδανίκευση, η μόνωση, η παντοδυναμία, η ενοχή και η άρνηση, σαν προστασία του εαυτού. Τέτοιου είδους άτομα ανήκουν στο ενδιάμεσο επίπεδο χαρακτηρολογικής παθολογίας. Το υπερεγώ είναι περισσότερο τιμωρητικό αλλά λιγότερο αρτιωμένο. Περιλαμβάνει τις αντιφατικές απαιτήσεις των σαδιστικών και απαγορευτικών πυρήνων από τη μια και από την άλλη τις μάλλον πρωτόγονες, μαγικές υπερεξιδανικευμένες μορφές του ιδεώδους Εγώ. Εξουσιάζονται περισσότερο από ενοχή παρά ντροπή και τείνουν να ενδοβάλουν από το να προβάλουν.

          Σε αντίθεση οι οριακοί εξουσιάζονται από πρωτόγονες άμυνες όπως διάσχιση, προβολή, προβολική ταύτιση και μαγική σκέψη. Λειτουργούν στο χαμηλότερο επίπεδο όπου η αρτίωση του Υπερεγώ είναι ελάχιστη. Είναι ανίκανοι να βιώσουν ανησυχία ή ενοχή. Η ανικανότητα των ασθενών να αρτιώσουν τις λιβιδινικά και τις επιθετικά καθορισμένες αναπαραστάσεις εαυτού και αντικειμένου απεικονίζεται στην διατήρηση σχέσεων αντικειμένου, που η φύση τους συνδέεται με την ικανοποίηση αναγκών ή την απειλή. Οι ανάγκες αντιμετωπίζονται ως επικίνδυνες εσωτερικές δυνάμεις που εισβάλλουν και αναστατώνουν την ψυχή και οδηγούν στην εκμηδένιση και την καταστροφική ερήμωση. Όταν ένα ναρκισσιστικό και ένα οριακό άτομο δημιουργούν δεσμό ακολουθεί σύγκρουση και αναταραχή.

          Καθώς ο οριακός επιτίθεται, το ναρκισσιστικό άτομο αποσύρεται. Ανίκανος να αντισταθεί στην απειλή της εγκατάλειψης, ζητά ατελείωτες συγνώμες και δίνει υποσχέσεις προκειμένου να φέρει πίσω το ναρκισσιστικό άτομο. Επειδή ο ψευδής εαυτός του οριακού είναι αρκετά πιστευτός, ο άλλος επιστρέφει με τη διαβεβαίωση ότι θα εκπληρωθούν όλες οι ναρκισσιστικές του ανάγκες.

          Παραδόξως κάποιος με ναρκισσιστική οργάνωση προσωπικότητας δεν είναι αρκετά νάρκισσος έτσι ώστε να πάρει αυτό που θέλει. Επιστρέφει στον οριακό ξανά και ξανά απογειώνοντας τον ψευδή εαυτό. Ο οριακός υπόσχεται τα πάντα αλλά εξαιτίας της έλλειψης συναισθηματικού ελέγχου και αδυναμίας να διαχειριστεί τις δικές του ανάγκες αποτυγχάνει. Ο ψευδής εαυτός του επιτρέπει για λίγο να γίνει ο καθρέφτης του άλλου, αλλά εξαιτίας της ντροπής που νοιώθει, αυτό δεν μπορεί να το διατηρήσει για πολύ καιρό.

          Ο άντρας έχοντας ναρκισσιστική οργάνωση προσωπικότητας προβάλλει στην γυναίκα του το συναίσθημα ότι είναι άνευ αξίας, δεν επιτρέπει τίποτα και δεν χρειάζεται τίποτα. Την κατηγορεί ότι διαρκώς γκρινιάζει. Η οριακή γυναίκα του μην ξέροντας πώς να εκφράσει τις ανάγκες της, κλιμακώνει την γκρίνια της και απαιτεί. Καθώς γκρινιάζει απαιτεί και επιτίθεται. Καθώς επιτίθεται συνδέεται με το ναρκισσιστικό τιμωρητικό Υπερεγώ του άντρα της. Όλο αυτό καταλήγει στο να νοιώθει ενοχή και ντροπή. Έτσι η σχέση γίνεται ένας χορός ενοχής και ντροπής. Τέτοιου είδους συγκρούσεις για τον νάρκισσο ισοδυναμούν με κάτι όχι τέλειο και για τον οριακό ισοδυναμούν με το πόσο κακός είναι, ώστε δεν αξίζει να υπάρχει. 

          Αυτός ο χορός ποτέ δεν ολοκληρώνεται, συνεχίζεται με την ελπίδα ότι θα φέρει την επιθυμητή αρμονική εμπειρία, την φαντασίωση της ενότητας που επιτυγχάνεται με την ένωση του μυαλού και του σώματος θυσιάζοντας τον Εαυτό. Οποιαδήποτε διάσπαση του χορού βιώνεται από τους συντρόφους σαν κίνδυνος. Η αλληλεπίδραση του ζευγαριού υπογραμμίζει με υπερβολικό τρόπο την πραγματικότητα. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι συμπεριφορές των συντρόφων δεν είναι σκόπιμες. Είναι ασυνείδητες εκδραματίσεις παιδικών επιθυμιών και επώδυνων προσπαθειών να αντιμετωπιστούν αυτές οι επιθυμίες.